ای که نامت همره گفتار من

در هوایت گمشده افکار من

ای که تابانده به من انوار خویش

ریخته بر روحم  اوار خویش

ای که من را می کشی در قعر گور

می زنی بر دیدگانم تیر نور

ای که نقشت از خدا پر بارتر

از بهاران تازه تر سیراب تر

ای که دل از آن تو سوخته

مهر خاموشی بر لبانم کوفته

ای که سرمایت مرا در هم شکست

داغ عشقت در روانم در نشست

ای نفس هایت حیات جان من

ای که عشقت می شود زندان من

ای وجودت مرهم شیداییم

ای رفیق لحظه ی تنهاییم

ای قلبم می تپد از ان تو

زندگیم می شود از آن تو

تو زبانم بر دهانم دوختی

آتشی در روح من افروختی

این همه عشق ونیاز از روی توست

این همه بی اعتنای خوی توست

من تو را می خواهم از عالم فقط

من تو را می بینم از عالم فقط

می کنم هر روز و هر شب من دعا

تا رسم روزی به جانان ای خدا